1 mei komitee
kleine logo
misbruik 26
4.     misbruik van staatsschuld

De diverse regeringen verkondigden de laatste jaren dat de staatsschuld onhoudbaar hoog is.
Inderdaad is de staatsschuld van Nederland gestegen.
Maar de kosten van die staatsschuld stegen niet, die werden minder.

grafiek 26.-5.
bron: cbs

Dankzij de lage rentestand viel de rentelast op de staatsschuld afgelopen jaren erg mee.
Daalde zelfs gestaag na 2000. Tot in 2015 zelfs minder dan 0,3% voor een 10jaarslening.
En het ziet er niet naar uit dat dit lage nivo binnenkort veel hoger zal uitvallen.
(Bu. XLIV. meer koopkracht en echte banen)

grafiek 26.-6.
bron: Bloomberg

Dus was en blijft het puur misleiding om de hoogte van de staatsschuld te gebruiken als vrijbrief voor de reusachtige bezuinigingsoperatie op de zorg, het onderwijs en voor de loonstop voor ambtenaren en leerkrachten.

Staatsschuld werkt namelijk helemaal niet zoals schuld in het huishoudboekje thuis.
Hogere staatsschuld voor een rijk land als Nederland betekent nog lang geen hogere kosten,
zoals te zien is in de grafiek.
Daarom is onder deze omstandigheden een oplopende staatsschuld politiek heel goed te verantwoorden.
Al helemaal als daarmee de kwaliteit van leven voor de hele bevolking verhoogd wordt of op zijn minst op peil blijft.

3.

Nog geen week na de terreur aanslag in New York op 9 september 2011 wordt al misbruik gemaakt van de situatie. In Nederland. Nee, geen jong heethoofd, maar de voorzitter van de werkgeversvereniging VNO/NCW.

Op 17 september 2001 eist Jacques Schraven:
van regering en vakbeweging een bijdrage aan een verantwoorde
loonkostenontwikkeling gezien de huidige economische risico’s’

De vakbonden zijn nog te uitbundig, zegt hij.
De nieuwe looneisen moeten ver onder de 4% blijven, vindt hij.
Dat vond hij altijd al, want loon uitbetalen is voor zijn vrienden een vervelende kostenpost.
Om zoiets te beweren, daar betalen die werkgevers hem voor.
We kennen al de misinformatie over 4 jaar hoogconjunctuur tussen 1997 en 2001:
krachtige winstgroei en toename van kapitaalexport werden verzwegen,
om de cao lonen laag te houden.

Schraven misbruikt angst onder de bevolking om nog verdergaande loonmatiging door te drukken.

2.
Een ouder en grover voorbeeld van misbruik is het
aansturen vanaf 1978 op het Akkoord van Wassenaar.

De aanleiding voor het Akkoord van Wassenaar in 1982 waren allereerst snel toenemende produktiekosten.

Dat die produktiekosten toenamen lag helemaal niet aan de kosten van de arbeid, maar wel aan de kosten van werkkapitaal. De voorschotrente voor handelsbanken steeg vanaf 1978 naar een zeldzame hoogte van 11% in 1980. De daarvan afgeleidde rente voor bedrijfskapitaal lag in enkele gevallen bij de 14%.

grafiek 26-1
bron: De Nederlandse Bank

Daarbij kwam een neergang in economische groei. Deze conjuncturele neergang hing samen met een verslapping in de wereldhandel, niet met de loonkosten in Nederland.

grafiek 26-2
bron: OESO / cpb

Toch eisten de ondernemers loonoffers voor deze tijdelijke ekonomische aarzeling en de hoge rente. (5. loon en koopkracht)

En dan was er in die tijd een hoge inflatie. Die grepen de ondernemers aan om vanaf 1978 een stevige propaganda tegen de automatische prijscompensatie te voeren.

grafiek 26-3
bron: dnb

Propaganda voeren ondernemers vooral met een mediaoffensief. In 1981 stelden ze een commissie samen, uit wat zij onafhankelijke zwaargewichten noemden: Gerrit Wagner (Shell), Arie van der Zwan (Tien over Rood), Frans Swarttouw (Fokker), Wim Bogers (DSM), Anton Dreesmann (V&D), Harry Langman (ABN). Dit gezelschap produceerde het rapport “Voor een Nieuw Industrieel Elan”, dat breed werd uitgemeten. Het elan bestond vooral uit loonoffers.
En -wat een toeval- ook het raamwerk voor het kabinet Lubbers I.
Looneisen werden krachtig bestreden, met alle mogelijke smoezen, om de loonsverhogingen onder de hoge inflatie te houden. Zo namen de loonkosten af: door sluipend de lonen te drukken.

De snel stijgende werkloosheid gaf hiervoor uiteindelijk de doorslag.
Ondernemers en regering buitten de massaontslagen stevig uit.
Ze dreigden met meer dan een miljoen werklozen.
Daarvoor ging de leiding van de vakcentrale FNV door de knieën.

grafiek 26-4
bron: www.cbs.nl

Het gevolg was het Akkoord van Wassenaar van oktober 1982 tussen ondernemers -Chris van Veen- en de vakcentrale FNV -Wim Kok-. Het heette een offer te zijn om werkloosheid in te dammen. In feite werd een kwart eeuw loonstagnatie vastgelegd.
(13. schade van het Akkoord van Wassenaar)

Ja, zo gaat dat:
In slechte tijden wordt van loonafhankelijken een offer geëist.
In goede tijden houden ondernemers en overheid alles voor zichzelf.

1.
Bezorgdheid is één ding,
de dubbele bodem zit in de propagandistische explotatie.

Tijdens de Suez crisis in 1957 werden in Nederland autoloze zondagen ingevoerd.
Zelfs werden voedseldistributie systemen van stal gehaald.
Oliegebrek? Welnee.
Het bleek een goed decor om bezuinigingen door te voeren.

De Club van Rome voorspelde in 1973 het einde van de economische groei. Omdat energiebronnen niet onuitputtelijk zijn. Zwartkijkers spraken alvast van een energiecrisis. Premier Den Uyl (PvdA) bezwoer ons dat we het nooit meer zo goed zouden krijgen als voordien. Het is allemaal anders gelopen. Het was een mediahype, meer niet. Oliegebrek? Welnee. Intussen was het politiek klimaat voldoende gekneed om loonoffers, overheidsbezuinigingen en verhoging van de olieprijs geaccepteerd te krijgen. Westerse regeringen wierpen met behulp van de media rookgordijnen op. Achter de schermen werden de financiële verhoudingen tussen grondeigenaren en de diverse multinationals in de olie- en gaswinning herschikt. Voor de licentiehouders van kernenergiecentrales braken gouden tijden aan.

Zo moet ook ophef over klimaatverandering met wantrouwen bekeken worden. Zeker nu politici en handelaren zich daarmee bezighouden. En zeker, zodra verandering in levensstijl noodzakelijk heet te zijn.
O ja, natuurlijk is klimaatverandering mogelijk.
En ook: verandering is juist normaal.

Waar het om gaat, is op te letten vanuit welke belangen onrust gezaaid wordt, als dekmantel voor een heel ander doel.

Het klimaatramp verhaal is gebaseerd op een samenvatting voor beleidsmakers in een VN rapport uit 2001. De basis vormt een niet nagerekende -en daarom wetenschappelijk omstreden- studie uit 1998, met uitsluitend hypotheses, conclusies zijn niet mogelijk.
Bijvoorbeeld, dat het in de late middeleeuwen in de wereld even warm is geweest als in 2004: hoe kwam dat en waarom ging dat voorbij? Zonder goede verklaring daarvoor, resten voor de huidige opwarming alleen nog speculaties.
Opwarming van de aarde is niets nieuws. Pas 7000 jaar geleden kwamen de Britse eilanden onder de ijskap vandaan. De toentertijd vruchtbare Sahara is woestijn geworden. Deze veranderingen kunnen echt nooit zijn veroorzaakt door de veel recentere industriële revolutie. Hetzelfde gaat op voor de commotie over de ozonlaag:
de variatie in dikte kan pas sinds kort gemeten worden, eerder was het verschijnsel onbekend. Over de oorzaak van de ontdekte bewegingen wordt gespeculeerd.
Meer niet. In 2014 al jaren niets meer gehoord over de ozonlaag?
Dat geeft aan dat het een propaganda hype betrof. Net zoals jaren daarvoor de onrust over zure regen.

Het klimaatramp verhaal heeft bezorgdheid over het milieu omgebouwd tot rechtvaardiging
van nieuwe milieubelastingen; een miljarden verslindend zogeheten Kyoto protocol;
een wereldwijd handelscircuit in uitstootrechten CO2 en bijvoorbeeld de versnelde verkoop
van nieuwe generaties motoren, afgedwongen met een verbod op het gebruik van oudere types.
In het verlengde hiervan komt ook de lobby voor kernenergie als hèt schone alternatief voor fossiele energie versterkt op.

Daarmee is meteen een deel van de gevestigde belangen gekend.

ga door naar: (25. loonmatiging propaganda)

nov.-14
kleine logo