1 mei komitee
oudbulletinlogo

1 mei krant 1996


regeringen Lubbers & Kok:
15 jaar BELOFTES, BELOFTES, BELOFTES...

In Nederland verarmen de mensen.
De werklozen verarmen.
De flexiwerkers in deeltijd en tijdelijke dienst verarmen.
De mensen in vaste dienst verarmen.
Lonen, en uitkeringen blijven achter bij huren en prijzen.
Uitkeringen gaan omlaag en het wordt moeilijker gemaakt er 
een beroep op te doen.
De sociale zekerheid wordt steeds duurder.
In veel CAO's zijn de arbeidsvoorwaarden achteruitgegaan.

Niet dat het met de economie slecht gaat in Nederland.
De meeste bedrijven maken zelfs meer winst dan ooit.

De bevolking in Nederland verarmt doordat er onvoldoende politieke kracht is die ingaat tegen de wensen van de ondernemers. En omdat de verslechteringen en bezuinigingen die de regering doorvoert gelaten aanvaard worden.

'Je kan er toch niets tegen doen in deze tijd'
Wil je je dan als een lammetje laten slachten ?

'Je houdt het toch niet tegen'
Nee, in je eentje zeker niet.

Het heeft geen zin om langer te blijven wachten tot anderen in verzet komen. Ben je overtuigd dat er iets moet veranderen, sluit je dan aaneen.

privatisering en Fokker subsidie
In ons land wil de regering het openbaar vervoer: de bussen, trams en spoorwegen privatiseren. Ze wil van haar overheidsbedrijven af, omdat de marktwerking heilzaam heet te zijn.
Daarom dreigt de subsidie aan deze maatschappelijke voorziening gestopt te worden.

Bij privatisering in het openbaar vervoer wordt het personeel bedreigd met bestaansonzekerheid, ontslag en loonsverlaging.
Bij privatisering moeten de reizigers steeds meer gaan betalen voor steeds slechtere verbindingen en langere wachttijden.

Alsof er makkelijk winst gemaakt kan worden op openbaar vervoer. Alsof er door vervoersbedrijven geconcurreerd kan worden. Wil men soms de paardentram weer invoeren om op de ondehoudskosten te besparen?
Er is maar één manier om te concurreren in het openbaar vervoer: over de ruggen van het personeel en de reizigers.
Daar bovenop komt dan nog het wanbeheer en gesjoemel
Het Amsterdamse GVB is destijds door de gemeenteraad -in haar oneindige wijsheid- met een exploitatie tekort opgezadeld van f 10 miljoen per jaar op de Amstelveenlijn. hoe moet deze oplopende schuld dan weer weg gewerkt worden?
Hetzelfde refrein: het uitvoerend personeel moet inleveren op arbeidsvoorwaarden. Reizigers zullen het merken als er tramlijnen moeten verdwijnen!

Hoe kronkelig lopen de wegen der privatisering. Particuliere aandeelhouders van het al jaren verliesgevende bedrijf Fokker hebben de laatste tien jaar minstens f5000 miljoen toegestopt gekregen. 'Om de werkgelegenheid in stand te houden'. In die jaren zijn er ondertussen wel 6.000 werknemers de poort uitgezet. Om uiteindelijk als laatste klap, in maart dit jaar, wederom 6.000 werknemers te ontslaan en de boel op te doeken. 12.000 ontslagen, een failliete boedel en miljarden subsidies. Tegelijkertijd worden de openbaar vervoer bedrijven overheidssteun ontzegd en de marktwerking in geduwd. Te gek voor woorden. Of is hier toch een logica te ontdekken?

Fokker kreeg zijn overheidssteun doordat de eigenaren van Fokker de regering onder druk wisten te zetten. 'Er mochten wel eens banen verloren gaan' dreigden ze.

Regeringen zijn dus kennelijk te beïnvloeden in hun besluiten. Het ligt er maar aan wie er druk uitoefent.
Wat aandeelhouders kunnen, kunnen werknemers ook. En daarom zijn slechte regeringsplannen ook te keren.

In Frankrijk zijn zo de privatiseringsplannen voor de spoorwegen van tafel geveegd. In een 4 weken durende staking. Met ondersteuning van de reizigers, moreel èn financieel. En door verzet van de plaatselijke gemeenteraden.

het kan dus
als de wil er maar is
aktie loont

globalisering
De propaganda van multinationals zoals Shell en Philips en van de regering, is dat de mensen in Nederland te duur zijn voor deze tijd van internationale concurrentie.

De regering slooft zich daarom uit de loonkosten voor ondernemers te beperken.
Daarom wordt de uitvoering van de ziektewet vrijgelaten. Daarom wordt premie vrijstelling verleend aan bijvoorbeeld scheepvaartreders en bedrijven die voor maximaal anderhalf jaar -meestal Europese en Amerikaanse- buitenlanders inhuren. Daarom is het maximum loon van een Melkert-baan op 120% van het minimumloon gesteld, dus onder de huidige laagste loonschalen.

Vele bedrijven nemen steeds meer en langer tijdelijke krachten aan. Deze flexiwerkers kunnen ze naar believen dumpen en omzeilen zo alle CAO's en ook de ontslagbescherming. Zo worden de flexiwerkers uitgespeeld tegen de vaste werkers.

Philips beweert dat een arbeider in Portugal, Taiwan of Hong Kong maar 25% kost van iemand in Nederland. En toch sluit Philips niet in Nederland om alles naar Portugal of Taiwan te verhuizen. Nee, ze breidden in 1995 zelfs uit in Nederland en in de komende jaren zal hier het aantal vaste werknemers verder stijgen.

Dat betekent dat loonkosten slechts één van de vele kostenoverwegingen zijn voor een multinational en zeker niet de belangrijkste.
Dat betekent dat de hele globaliserings propaganda alleen bedoeld is om de loonkosten te drukken.
Dat betekent ook dat de CAO onderhandelaars zich door deze globaliseringsmist niet moeten laten misleiden.

Er hoeft geen loon ingeleverd te worden.
De arbeidsvoorwaarden moeten helemaal niet verslechterd worden.
Sterker nog, als de lonen in Nederland stijgen, krijgt Philips zelfs nog meer klanten voor zijn videorecorders en andere apparaten.

sociale zekerheid onbetaalbaar ?
De regering jammert weliswaar dat de sociale zekerheid te duur is geworden, maar dat is haar eigen schuld.
Overheidsbedrijven moesten zo nodig verzelfstandigd of geprivatiseerd worden omdat ze dan goedkoper zouden werken. In de praktijk kwam het erop neer dat met reorganisaties het uitvoerend personeel voor een deel werd ontslagen. Deze nieuwe werklozen kregen na verzelfstandiging van het bedrijf geen wachtgeld meer en deden dus een beroep op de sociale zekerheidsfondsen. Voor die sociale zekerheid had hun bedrijf nooit betaald, maar kon wel de reserveringen voor wachtgeld in kas houden.

fraude met sociale zekerheid
Het is een bekende truc van sommige ondernemers om zo lang mogelijk geen belasting te betalen of premie af te dragen. Als dat na jaren niet meer lukt, gaan ze gewoon failliet en gaan prompt onder een andere naam verder. De belasting en de sociale fondsen kunnen naar hun centen fluiten en de betrokken ondernemer scheelt het algauw 30% van zijn kosten.

Vooral in het wegtransport komt deze gang van zaken veel voor.
En het gaat om miljarden.
Op TV-programma's en in sommige kranten worden graag werklozen en bijstandsmoeders verdacht gemaakt.
Waarom zwijgen ze over deze bij naam bekende ondernemers?

loonverlaging politiek
Al een aantal jaren blijven de lonen in Nederland achter. Weliswaar krijgen de meeste mensen iets meer in het handje, maar de inflatie is groter: de prijzen stijgen sneller.

De bedrijven nemen steeds minder mensen in vaste dienst. Liever hebben ze tijdelijke werkers. Het aantal flexiwerkers neemt snel toe: vooral jongeren en in deeltijd werkende vrouwen. Voor hen gelden geen CAO's en ook niet de meeste andere arbeidsvoorwaarden van de vaste werkers.

De regering verergert de verarming met het niet verbindend verklaren van CAO's die met hun schalen boven het minimumloon beginnen.

Er wordt helemaal geen serieuze werkgelegenheidspolitiek gevoerd, dus het leger werklozen wordt niet kleiner en de uitkeringen voor deze mensen worden verlaagd. Zo worden werklozen gedwongen slechtere arbeidsvoorwaarden te accepteren. Zo wordt het de ondernemers aantrekkelijk gemaakt om hun vast personeel te vervangen door flexiwerkers.
Zo worden de werklozen tegen de werkenden opgezet en de flexiwerkers tegen mensen in vaste dienst.

corruptie en marktwerking
Het is bij de terugtredende overheid bekend dat bij afslanking of privatisering naar hartelust gesnoeid wordt in en op het uitvoerend personeel.
Afslanking, verzelfstandiging en privatisering betekenen steevast verlies aan arbeidsplaatsen en verslechteren van arbeidsvoorwaarden.
In de hogere functies en de directies wordt niet gesaneerd. Hun aantal lijkt zelfs groter te worden. Hun salarissen zeker, dankzij de door hen verafgoodde marktwerking. En maken ze er dan toch een troep van, of krijgen ze onderling ruzie: voor hen is er wel een andere luizebaan of een gouden handdruk van een miljoen of wat.
Natuurlijk, een postbesteller, vuilnisman of een conducteur heeft daar ook recht op.
Maar ja, hun markt werkt anders.

armoede
Al jaren is het hardnekkigste sociale probleem dat we kennen de werkloosheid door gebrek aan werk.
Vanaf de jaren tachtig beweert de regering dat het beste geneesmiddel hiertegen zal zijn de lonen en uitkeringen te matigen en om te bezuinigen op de maatschappelijke uitgaven. Dat dit geneesmiddel niet werkt doordat de dalende koopkracht van de bevolking de economische ontwikkeling afremt, wordt nog steeds ontkend.

In de jaren negentig is het bezuinigen en matigen verder doorgeslagen in een poging de verzorgingsstaat in z'n geheel te ontmantelen.
De verzorgingsstaat -of beter gezegd: de overheidsregulering- was het politieke resultaat van de strijd voor een menswaardig bestaan. Zo moest voorkomen worden dat grote groepen mensen uitgeleverd waren aan honger en willekeur van de ondernemers.

Nu merken we dat de prijzen stijgen voor de inmiddels geprivatiseerde dienstverlening zoals elektriciteit, gas en openbaar vervoer. Gemeentebelastingen gaan snel omhoog. De huren zijn vrijgegeven. Sociale voorzieningen zoals de Ziektewet, WW en WAO zijn of dreigen vernield te worden. Dat alles met de smoes dat 'de markt' -dus de particuliere ondernemingen- veel beter en goedkoper aan de behoeften van de bevolking tegemoet kan komen.

Het is gevaarlijk de verworvenheden van de verzorgingsstaat overboord te gooien. Het leidt tot armoede: in de grote steden neemt het aantal daklozen snel toe; het is niet verwonderlijk dat degenen die door ziekte of arbeidsongeschiktheid van een steeds lagere uitkering moeten leven, het vertrouwen in de politiek verliezen; het is ook niet verwonderlijk dat veel jongeren, uitgesloten van het uitkeringsstelsel, hun eigen overlevingsstrategie zoeken, vaak een illegale weg.

Door de armoede worden de mensen tegen elkaar opgezet. Dat wordt het resultaat van het uithollen van de verzorgingsstaat: de mensen moeten elkaar verdringen om te overleven. In het verlengde daarvan worden racisme en vreemdelingenhaat aangewakkerd.

Door de uitkeringsregelgeving wordt armoede geindividualiseerd. Velen die zo in een marginale positie terecht zijn gekomen schamen zich voor zichzelf. Toch is daar geen reden toe: het is zelden hun eigen schuld. Bijstandsmoeders hebben dezelfde belangen als schoolverlaters, gehandicapten of werkloze allochtonen: het recht op een menswaardig bestaan. Dat recht gaan ze verliezen als zij zich laten verstoppen.

Degenen die in Nederland aan de touwtjes trekken willen niet weten wat armoede is. Zij leven niet in een stadsgetto en vermijden er mee in aanraking te komen. Zij zullen dus ook niets doen voor de armen van Nederland.
Dat moeten de armen zelf doen.
Door zich te organiseren, dwars door alle scheidslijnen.
En dan een hoop stennis trappen.
Alleen zo krijg je je rechten in de politieke jungle.

1 mei komitee logo